سبک روکوکو Rococo Architecture

title


روکوکو ، سبک معماری مخصوص طراحی داخلی و هنرهای دکوراتیو است که در فرانسه پدید آمد و به شکل وسیعی در اروپا در قرن 18 مورد استفاده قرار گرفت .احتمالا ریشه لغوی آن از فرانسه در ابتدا ، روکولیله و کوکولیله به معنای سنگ و پوسته بوده است ، فرمهای طبیعی از دکوراسیون باروک ایتالیایی در طراحی باغ ها و طراحی های داخلی اقتباس شده است .

در مقابل بلند پروازی و انعطاف سبک باروک ، روکوکو هنر پالایش نفس و خطی بود .Juste Aurèle Meissonier و Nicholas Pineau کمک شایانی در گسترش این سبک در سرتاسر اروپا کردند .بافنده های فرانسوی ، نجارها و برنزکارها مسیر را ادامه داده و عناصری را همانند المان های عربی ، طاقچه ها ، کتیبه ها ، شاخ و برگ و گل و بامبو به این سبک اضافه کردند . در فرانسه اصلی ترین صاحبان این سبک نقاشهایی مثل Watteau , Boucher و Frangonard بودند و آرشیتکت هایی همانند Robert de cotte و Gilles Marine و بعدها Jacques Ange Gabriel . زمانی که روکوکو به آلمان و اتریش رسید François de Cuvilliès در این سبک پیشگام بود . روکوکوی ایتالیا به خصوص در ونیز به نحو شگفت آوری با تزئینات درخشان دکوراتیو به خصوص در کارهای نقاش معروفTiepolo دیده می شود . در این ضمینه می توان از مبلمان Thomas Chippendale در انگلیس یاد کرد . در بین سالهای 1660 تا 1670 روکوکو به شدت با معماری کلاسیک رقابت می کرد که با ورود لوئی شانزدهم به اوج دوران خود رسید .

 

چند نمونه از ساختمان های معروف این سبک را در زیر بررسی کرده ایم

rococo (rəkōˈkō, rō–) [key], style in architecture, especially in interiors and the decorative arts, which originated in France and was widely used in Europe in the 18th cent. The term may be derived from the French words rocaille and coquille (rock and shell), natural forms prominent in the Italian baroque decorations of interiors and gardens. The first expression of the rococo was the transitional régence style. In contrast with the heavy baroque plasticity and grandiloquence, the rococo was an art of exquisite refinement and linearity. Through their engravings, Juste Aurèle Meissonier and Nicholas Pineau helped spread the style throughout Europe. The Parisian tapestry weavers, cabinetmakers, and bronze workers followed the trend and arranged motifs such as arabesque elements, shells, scrolls, branches of leaves, flowers, and bamboo stems into ingenious and engaging compositions. The fashionable enthusiasm for Chinese art added to the style the whole bizarre vocabulary of chinoiserie motifs. In France, major exponents of the rococo were the painters Watteau, Boucher, and Fragonard and the architects Robert de Cotte, Gilles Marie Oppenord, and later Jacques Ange Gabriel. The rococo vogue spread to Germany and Austria, where François de Cuvilliès was the pioneer. Italian rococo, particularly that of Venice, was brilliantly decorative, exemplified in the paintings of Tiepolo. The furniture of Thomas Chippendale manifested its influence in England. During the 1660s and 1670s, the rococo competed with a more severely classical form of architecture, which triumphed with the accession of Louis XVI.

 


 

Amalienborg Castle

آمالینبرگ ، خانه زمستانی خانواده سلطنتی دانمارک و در کپنهاگن دانمارک واقع شده است که شامل چهار مجموعه فصر می باشد با طراحی های داخلی به سبک رٌکوکو و حیاط های هشت ضلعی در اطرافش .

 

-Amalienborg is the winter home of the Danish royal family, and is located in Copenhagen, Denmark. It consists of four identical classicizing palace with rococo interiors around an octagonal courtyard.


Amalienburg

 

آمالینبرگ یک خانه شکار واقع در زمین های قصر نیمفربرگ از شهر مونیخ کشور آلمان می باشد . سبک طراحی آن رٌکوکو و برای آخرین امپراتور رم چارلز هفتم و همسرش ، ماریا آمالیای اتریشی ساخته شده است .

The Amalienburg is an elaborate hunting lodge in the grounds of Nymphenburg Palace, Munich, southern Germany. It was constructed in Rococo style, for the later Holy Roman Emperor Charles VII and his wife, Maria Amalia of Austria


Asamkirche

کلیسای سنت جان نپموک که بیشتر به نام کلیسای آسام شناخته می شود کلیسایی واقع در مونیخ کشور آلمان می باشد ، که بین سالهای 1733 تا 1746 توسط برادران Egid Quirin asam و Cosmas Damian Asam به عنوان کلیسای خصوصی آنها ساخته شده است .پس از اعتراض مردم محلی ، این دو برادر ناچار شدند که این کلیسا را به یک مکان عمومی تبدیل کنند . این بنا یکی از مهمترین بناهای جنوب آلمان است که به سبک اواخر دوران معماری باروک ساخته شده است .این کلیسا بدون دستور کارفرما و فقط به عنوان عبادتگاه خصوصی کوچک ساخته شده و به همین دلیل سازندگان آن ، موفق شدند از ایده های مستقل و بکر برای ساخت آن استفاده کنند . مثلا Egid Quirin Asam محراب را طوری طراحی کرده است که بتواند آن را از پنجره منزل شخصی خود در کنار کلیسا تماشا کند .

او این کلیسا را به شکل مکانی برای اعتراف جوانان ساخته بنابراین این کلیسای کوچک دارای هفت کانفشنال ( مکانی برای اعتراف ) با نگاره های تمثیلی می باشد .نمای این کلیسا به سبک باروک و با نوسانات اندک و به شکل محدب می باشد . سنت یوهان در فضایی محدود و کوچک 8 در 22 متر ساخته شده است .

St. Johann Nepomuk, better known as the Asam Church (German: Asamkirche) is a church in Munich, southern Germany, built from 1733 to 1746 by the brothers Egid Quirin Asam and Cosmas Damian Asam as their private church. Due to resistance of the citizens, the brothers were forced to make the church accessible to the public. The church is considered to be one of the most important buildings of the main representatives of the southern German Late Baroque Architecture.The church was built without an order, as a private chapel for the greater glory of God and for the salvation of the builders. This allowed the brothers also to build in line with the ideas of independent contractors. So for example Egid Quirin Asam could watch the altar through a window of his private house next to the church (Asamhaus). Egid Quirin Asam designed the church as Beichtkirche (confession church) for the youth. So the small church has seven confessionals with allegorical scenes. The Baroque façade is integrated into the houses of the Sendlingerstraße and swings slightly convex outward. St. Johann Nepomuk was built in a confined space, the property is just 22 to 8 m.

بنابراین ، دو معمار توانایی و هوشمندی زیادی داشتند که به شکل منظم مجسمه ها و نقاشی ها و فضاها دو طبقه را پدید آورده اند . به خصوص نور غیر مستقیمی که بر مکان گروه کر تابانده می شود بسیار خوب طراحی شده است . طراحی داخلی در حالت عمودی از سه بخش مجزا تشکیل شده است که روشنایی آن از پایین به بالا در حال افزایش می باشد . در پایین ترین مکان ، صندلی بازدید کنندگان قرار دارد که تاریک ترین مکان است و نماد درد و رنج دنیاست . رنگ بخش دوم که در بالا قرار دارد سفید و آبی انتخاب شده که نماد امپراتوری است . نقاشی هایی در بالاترین بخش که سقف کلیسا است توسط یک نور غیر مستقیم کاملا روشن شده و متعلق به خدا و ابدیت می باشد .

نقاشی های سقف ، آبرنگ روی گچ و شاهکار Cosmas Damian Asam می باشد که تصاویری از زندگی سنت نپموک می باشد . بالای محراب کلیسا توسط چهار ستون مارپیچ قاب بندی شده است . این چهار ستون نمادی از چهار ستون برنینی واقع در مزار سنت پیتر ، در شهر سنت پیتر رم می باشند.

در بالا ، خدا به عنوان نجات دهنده و در پایین خیمه یادگارهایی از جان نپموک نگاهداری می شوند . دو فرشته بعدا توسط Ignaz Gunther به گالری کنار محراب اضافه شده اند . در مقایسه با سایر بناهای سبک باروک به دلیل خصوصی بودن کلیسای آسام ، این بنا خصوصیات متفاوتی دارد .مثلا محراب کلیسا در سمت غرب واقع شده است که در حالت معمول باید در سمت شرق قرار می گرفت . یا صلیب عیسی در مقابر منبر بسیار پایین آویزان شده است . در معماری باروک صلیب باید بالا نصب می شد تا واعظ در هنگام دعا به بالا نگاه کند .در یک حمله بمب گذاری در سال 1944 بخش گروه کر به شدت آسیب دید که با کمک منابع تصویری در بین سالهای 1975 تا 1983 مرمت شد .

 

So even more astonishing is the performance of the two builders who were able to unite in the two-story space architecture, painting and sculpture in harmony. Especially the indirect lighting in the choir area is very well done: hidden behind the cornice window the Trinity figures are illuminated effective from behind. The cornice itself seems to swing up and down on its curved construction .The interior is divided vertically into three sections, which increase in brightness from the bottom upwards. The lowermost portion of the benches for the church visitors is kept relatively dark and in the design symbolizes the suffering of the world. The second section, located above, is kept white and blue, and reserved for the emperor. The uppermost portion of the indirect and hidden illuminated ceiling painting is dedicated to God and eternity .The ceiling fresco “Life of Saint Nepomuk” is considered one of the masterpieces by Cosmas Damian Asam. The high altar of the Asam Church is framed by four spiral columns. At the high altar, these four columns are used as a reference to the four-Bernini columns over the grave of St. Peter in St. Peter’s in Rome. At the top is God, the Saviour. Below the tabernacle, a relic of John of Nepomuk is kept. Two angels, sculpted by Ignaz Günther, flank the gallery altar and were added at a later date .Compared to a usually very strictly divided baroque church the Asamkirche has shows some peculiarities due to its status as a private chapel: The church altar is situated in the west, not the east as usual. In addition, the crucifix opposite the pulpit was hung too low. In Baroque churches it was to hang above the pulpit, so that the preacher had to look up to Jesus Christ .In a bomb attack in 1944, the choir was heavily damaged, with the interior restoration from 1975 to 1983 according to source study was done a hypothetical original appearance of the choir.


Catherine Palace

در سال 1717 کاترین اول روسیه ، سفارش ساخت یک کاخ تابستانی را به معمار آلمانی ژوهان فردریش برونشتین داد . اگرچه در اواخر قرن 18و اوایل قرن 19 طراحی های داخلی توسط دو معمار فوق العاده سبک نئوکلاسیک استاسو و کامرون انجام شد این قصر بیشتر به خاطر اتاق های فرمال Enfilade ( مجموعه اتاق هایی که با یک طراز روبروی یکدیگر قرار می گیرند ) شناخته می شود .

هال بزرگ یا گالری نور ، همونطور که در قرن 18 نامیده می شد ، آپارتمان فرمال سبک باروک روسی می باشد که توسط Bartolomeo Rastrelli بین سالهای 1752 و 1756 طراحی شده است . این سالن برای مراسم رسمی همانند بال ، مراسم صرف شام و تشریفات در نظر گرفته می شد . سالن با دو ترکیب رنگی و با مساحتی حدود 1000 متر مربع ساخته است . سر تاسر عرض کاخ پنجره هایی می باشد که در ضلع شرقی مشرف به پارک و در ضلع غربی مشرف به کاخ پلازا هستند . بعد از ظهرهای 696 شمع در شمعدانهایی روبروی آینه ها قرار می گرفتند .

The residence originated in 1717, when Catherine I of Russia engaged the German architect Johann-Friedrich Braunstein to construct a summer palace for her pleasure. Although Stasov’s and Cameron’s Neoclassical interiors are superb manifestations of late 18th-century and early 19th-century taste, the palace is best known for Rastrelli’s grand suit of formal rooms known as the Golden Enfilade. It starts at the spacious airy ballroom, the “Grand Hall” or the “Hall of Lights”, with a spectacular painted ceiling, and comprises numerous distinctively decorated smaller rooms, including the reproduced Amber Room. The Cameron Gallery in the 18th century.

The Great Hall, or Light Gallery, as it was called in the 18th century, is a formal apartment in the Russian baroque style designed by Bartolomeo Rastrelli between 1752 and 1756. The Great Hall was intended for more important receptions such as balls, formal dinners, and masquerades. The hall was painted in two colors and covers an area of approximately 1,000 square meters.

 


Ottobeuren Abbey

اوتنبرگ یک صومعه واقعه در دهکده اوتنبرگ نزدیک ممینگن در باوارین آلگ آلمان است .

Ottobeuren is a Benedictine abbey, located in Ottobeuren, near Memmingen in the Bavarian Allgäu, Germany.

 

اوتنبرگ یکی از 40 قلمرو حکمرانی در زمان امپراتوری روم مقدس بود که به صورت مستقل عمل می کرد . در زمان تاسیس 1802 این حکمرانی 266 کیلومتر مربع و 10 هزار نفر را پوشش می داد .

For part of its history Ottobeuren Abbey was one of the 40-odd self-ruling imperial abbeys of the Holy Roman Empire and, as such, was a virtually independent state. At the time of its dissolution in 1802, the imperial abbey covered 266 square kilometers and had about 10,000 subjects.


Linderhof

 

قصر لیندرهاف (مدرسه لیندرهاف) یک مدرسه واقع در جنوب شرقی باواریا نزدیک دهکده اتالِ آلمان است . این کوچکترین قصر از مجموعه سه قصر ساخته شده توسط شاه لودوینگ دوم باواریا است و تنها قصری که او در طی زندگی توانست تمام شدنش را با چشم ببیند .

 

Linderhof Palace (German: Schloss Linderhof) is a schloss in Germany, in southwest Bavaria near Ettal Abbey. It is the smallest of the three palaces built by King Ludwig II of Bavaria and the only one which he lived to see completed.

 

لیندرهاف ، در مقایسه با سایر قصرها ، فضای خصوصی تری دارد . در حقیقت ، فقط چهار اتاق با عملکرد واقعی در آنجا وجود دارد .

اتاق آینه ها

این اتاق توسط پادشاه به صورت اتاق پذیرایی استفاده می شده است . او از نشستن و کتاب خواندن شبانه لذت می برده است . به خاطراینکه لودوینگ دوم روزها می خوابید و شبها بیدار می ماند . آینه ها با انعکاس هزارن نور شمع اثر توهم آمیزی از یک راه بی پایان می ساختند .

اتاق پذیرایی

این اتاق در ضلع غربی کاخ و با کابینت های زرد و یاسی طراحی شده است . لودویک دوم هرگز در این اتاق از کسی پذیرایی نکرد . در حقیقت از نظر او این اتاق برای شخصیت او به اندازه کافی بزرگ نبوده است . در حقیقت از این اتاق بیشتر برای طراحی و فکر کردن به پروژه های ساختمانی جدیدش استفاده می کرده . وجود این اتاق برای ما یادآور خصلت مستبد یک پادشاه است .


منبعlogo

last-product

نویسنده: مدیریت

سعید خاتمی هستم.کارشناسی ارشد معماری این سایت رو افتتاح کردم تا کانونی باشه برای آشنایی با مهندسین و اساتید محترم معمار از جای جای ایران زمین.امیدوارم بتونم گام مفیدی در این راستا بردارم

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *